SylsBlog

‘Indien mogelijk keren...’ Dit is een door mij veel gehoord zinnetje. Dat ik geen ster ben op het gebied van de weg vinden, is mij allang duidelijk. En niet alleen mij… Dat stukje hersenen is óf helemaal niet aangelegd óf het bevindt zich in een comateuze toestand. Als ik ergens met de auto naartoe rijd buiten de regio, dus alles behalve Herkenbosch en Roermond, moet ik er minstens tien keer zijn geweest, wil ik mijn elektronisch navigatievriendje eens vrijaf geven. En dan nog twijfel ik geregeld. ‘Is dit wel de goede afslag? Stond hier niet eerst een ander bord? Hè, zou hier de plaats nog niet aangegeven moeten staan? De vorige keer was het donker, het ziet er nu wel héél anders uit.’ Het komt echt schlemielig over, I know, maar ik heb zelfs onlangs de navigatie moeten instellen om een straat 500 meter verderop in ons dorp te kunnen vinden, omdat ik gewoon niet meer wist of ik, links, rechts, voor- of achteruit moest. Gisteren gingen we naar Nick en Simon in het Gelredome. Voor...

‘GOEDKOOP en SNEL’ stond op de lesauto die vandaag voor me reed. Nou, wat ik me herinner sloeg dat goedkoop en snel in ieder geval niet op mijn rijlessen van a long time ago… Jaren geleden heb ik me door mijn vriend, inmiddels al jaren mijn man, laten overhalen om rijlessen te nemen. Ik was negentien en het was de hoogste tijd, maar alles wat nieuw was, vond ik doodeng. Dus heb ik het zo lang mogelijk uitgesteld. Maar nu ging ik voor de bijl. Op aanraden van mijn schoonfamilie koos ik een rij-instructeur uit met wie zij goede ervaringen hadden en die het mij wel ff zou bijbrengen. Vooral ff… Hij was streng, die man, ontzettend streng. Op zich niets mis mee, maar ik was hierdoor iedere keer weer verlamd van spanning. Maar of het alleen daardoor kwam dat het schakelen en koppelen maar niet wilde lukken...? Wie mij kent en/of mijn Zumba-blog heeft gelezen, weet wel beter.  J  Ik heb er ongelogen vijftien(!) lessen over gedaan om alleen de koppelen-en-schakelen-combi on...

Twee en een half uur sporen en dan ben je vanuit Blerick in Den Haag. Na een half uur zei Ilse: ‘Fijn dat deze trein rechtstreeks naar Den Haag gaat hè, dan is de kans op vertraging meteen een stuk minder.’   Dat was de goden verzoeken, bleek. De trein vertraagde en kwam geheel tot stilstand. Pling doing doing… ‘Dames en heren, zoals u al heeft gemerkt, staan we stil (haha… een conducteur met humor). De vorige trein heeft een aanrijding gehad en we kunnen hierdoor niet verder rijden. We houden u op de hoogte.’ Bij Ilse schoten de stresshormonen onmiddellijk omhoog, Sylvia bleef uiterst kalm, maar zij kent dan ook de NS bij calamiteiten nog niet. Na ruim drie kwartier ‘genieten’ van het levenloze landschap, reden we stapvoets terug naar het laatste station Helmond. Hier wachtte een immense mensenmassa tevergeefs op bussen. Maar door een ietwat brutale actie van ons samen, zaten wij even later, nadat wij opgelucht de om-taxi-vechtende-passagiers uitgezwaaid hadden, bij een uiterst ...