Oeps...vergeten te scheren

SSSHHHIIIIIIITTT!!! Dit is me echt nog nooit gebeurd! Vanmorgen in de auto op de snelweg realiseerde ik me dat ik m’n bikinizone in de hurry vergeten was te scheren… Dat is normaal gesproken natuurlijk helemaal geen probleem als ik m'n broek maar aanhoud. Ware het niet dat we op weg waren naar de SAUNA!


Toen ik mijn broek in zitstand en met gordel om moeilijk moeilijk tot halverwege mijn bovenbenen had weten te sjorren slaakte ik een oerkreet: ik had echt een stoppelstopklus moeten uitvoeren. Tot dan toe dacht ik dat het misschien toch zou meevallen, want het vorige bijsnijbeurtje was pas een paar dagen geleden gebeurd, maar helaas dus… Mijn beide heren keken op hetzelfde moment achterom (jaja, ik ben sinds ongeveer een jaartje verbannen naar de tweede rang in de auto) om te kijken wat er zo’n ramp was. Ze zeiden niets, maar hun blikken die van mijn gezicht naar beneden dwaalden spraken boekdelen. Het was ook geen gezicht: ik schaars gekleed op de achterbank. Ik had nog ff niet gedacht aan de medeweggebruikers. Ahum! Toch maar weer de broek omhoog dus.

We kwamen steeds dichter bij onze plaats van bestemming. In de tussentijd was in mijn hoofd een worsteling van gedachten aan de gang met maar een onderwerp: hoe los ik dit op? Verkopen ze bij de sauna scheermesjes? Vast niet. Als ik nu eens mijn handdoek als een luier weer terugsla tussen mijn benen door als ik ga liggen in de sauna. Maar dat trekt alleen maar meer aandacht… Zal ik mijn lenzen gewoon uitdoen, zodat ik zelf in ieder geval niet meer alles HAARscherp zie…

Rondlopend in het saunacomplex diende de oplossing zich vanzelf aan. Toen ik om me heen keek (voor vergelijkend harenonderzoek) zag ik echt van alles. Van kaalgegraasde toendra’s* tot overbeboste gebieden, waarbij ik vrees dat bij sommige vrouwen de donkergekleurde kroesharen zelfs nog onder de rand van een onderbroek met pijpjes tevoorschijn komen… Brrr…

Waarom zou ik me dan in hemelsnaam druk maken over wat stoppeltjes die waarschijnlijk niemand ziet behalve ik? Daar ben ik dan ook acuut mee gestopt en ik heb de hele verdere dag met een grote grijns op mijn gezicht
G E N O T E N!

 
* dat nooit meer trouwens, lees in Passie & Piemelbloemen hoe mijn ervaring is (of die van Lis dan J).

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bedankt allemaal

Afbeelding
Het is misschien niet helemaal chronologisch verantwoord omdat ik jullie eerst een beetje moet laten kennismaken met wie ik ben, maar ik kan hier gewoon niet mee wachten. Ik moet 't even kwijt. Ik (en dat geldt zeker ook voor Ilse) krijg ontzettend veel energie van alle enthousiaste reacties op ons boek passie en piemelbloemen. Ook de glimlach op mijn gezicht is met geen mogelijkheid te verwijderen en het gevoel van trots groeit alleen nog maar. Zoveel lieve mensen die een steentje bijdragen. Onze grootaandeelhouders zijn we natuurlijk enorm dankbaar, zonder hen zijn we nergens. Maar er zijn ook zoveel mensen, ook vaak onbekenden, die ons steunen. Zo mooi en zo fijn om te merken dat ons boek breed gedragen wordt. En echt, we zijn blij met iedere steen, maar zeker ook met kiezelsteentjes! Ieder aandeel is 1/2000ste van het totale aantal dat behaald moet worden en dus meer dan welkom. Er zijn ook genoeg mensen die niet investeren, maar wel en...
Meer lezen

Ramp

‘GOEDKOOP en SNEL’ stond op de lesauto die vandaag voor me reed. Nou, wat ik me herinner sloeg dat goedkoop en snel in ieder geval niet op mijn rijlessen van a long time ago… Jaren geleden heb ik me door mijn vriend, inmiddels al jaren mijn man, laten overhalen om rijlessen te nemen. Ik was negentien en het was de hoogste tijd, maar alles wat nieuw was, vond ik doodeng. Dus heb ik het zo lang mogelijk uitgesteld. Maar nu ging ik voor de bijl. Op aanraden van mijn schoonfamilie koos ik een rij-instructeur uit met wie zij goede ervaringen hadden en die het mij wel ff zou bijbrengen. Vooral ff… Hij was streng, die man, ontzettend streng. Op zich niets mis mee, maar ik was hierdoor iedere keer weer verlamd van spanning. Maar of het alleen daardoor kwam dat het schakelen en koppelen maar niet wilde lukken...? Wie mij kent en/of mijn Zumba-blog heeft gelezen, weet wel beter.  J  Ik heb er ongelogen vijftien(!) lessen over gedaan om alleen de koppelen-en-schakelen-combi on...
Meer lezen

Verkeerde kant

‘Indien mogelijk keren...’ Dit is een door mij veel gehoord zinnetje. Dat ik geen ster ben op het gebied van de weg vinden, is mij allang duidelijk. En niet alleen mij… Dat stukje hersenen is óf helemaal niet aangelegd óf het bevindt zich in een comateuze toestand. Als ik ergens met de auto naartoe rijd buiten de regio, dus alles behalve Herkenbosch en Roermond, moet ik er minstens tien keer zijn geweest, wil ik mijn elektronisch navigatievriendje eens vrijaf geven. En dan nog twijfel ik geregeld. ‘Is dit wel de goede afslag? Stond hier niet eerst een ander bord? Hè, zou hier de plaats nog niet aangegeven moeten staan? De vorige keer was het donker, het ziet er nu wel héél anders uit.’ Het komt echt schlemielig over, I know, maar ik heb zelfs onlangs de navigatie moeten instellen om een straat 500 meter verderop in ons dorp te kunnen vinden, omdat ik gewoon niet meer wist of ik, links, rechts, voor- of achteruit moest. Gisteren gingen we naar Nick en Simon in het Gelredome. Voor...
Meer lezen