SylsBlog

In heel veel gevallen is het antwoord op de vraag ‘Is een dom blondje wel dom?’ volmondig JA. Geen twijfel over mogelijk. Maar in uitzonderlijke situaties kan het ook zo zijn dat een vermeend domme gans, gewoon met haar hoofd ergens anders is… Haar hoofd is dus niet leeg, maar (te) vol. Omdat ik de privacy van de geblondeerde in kwestie wil waarborgen, noem ik haar gemakshalve X. X zou haar man gaan helpen. Deze wilde namelijk een schilderij ophangen. De taak van X was het opzuigen van het boorsel. Een vrij eenvoudige taak, ware het niet dat ze dat boorlawaai afschuwelijk vindt en er dus altijd een beetje ‘kriegel’ van wordt. Maar niet getreurd, het ging maar een minuutje duren, daar was overheen te komen. Manlief stond al klaar met zijn kloppend apparaat en X was bereid te zuigen. J De man zette zich schrap met zijn mond ietwat open (inside-informatie, vraag me niet hoe ik dit weet), X hield het stofzuigeruiteinde bij de boor. En boren maar. Ze vond het een beetje vreemd dat er...

Op 16 augustus, exact twee jaar nadat Ilse Annegarn en ik zijn begonnen met het schrijven van Passie & Piemelbloemen , mochten we een lezing houden over ons boek bij de mooiste boekwinkel van de wereld, Selexyz Dominicanen in Maastricht. We werden die hete avond (ik wist niet dat je zelfs in een kerk kunt gaan zweten - van de warmte) onder handen genomen door Ruud Linssen en Franco Gori. De eerste deed het met woorden in de vorm van vragen, de ander legde ons vast op de gevoelige plaat. Onderstaande foto's spreken boekdelen... Ton Harmes, storemanager Selexyz Dominicanen, stelt ons voor. Ruud Linssen (Bliss Media) in zijn element als interviewer. We hadden gezorgd voor een bijzondere aankleding. Een vibrator, een piemelbloem (een nepperd), verrassingstasjes gesponsord door Christine le Duc en aan de rand van de tafel (helaas op de foto's niet goed te zien) hingen wat oversized beha's en slips van de Zeeman. Degenen die ons boek hebben gelezen weten w...

‘Ejo Captain Jack. Ejo Captain Jack. Bring me back to the railroad track. Bring me back to the railroad track…' Afgelopen weekend ben ik aan het denken gezet. Dat is op zich niets abnormaals en in dit geval ook helemaal niet verkeerd, want ik sta inmiddels op het punt te gaan sporten! Nico, een neef van me, vertelde dat hij gediplomeerd Bootcamp-instructeur is geworden. Bootcamp is een buitentraining, gebaseerd op de trainingsroutine van het Amerikaanse leger, met onderdelen als hardlopen, opdrukken, springen, touwtrekken, traplopen en nog veel meer waar je kapot moe van wordt. En als klap op de vuurpijl staat er dan ook nog eens een drill instructor langs de kant die zegt (of in het ergste geval: schreeuwt) wat je moet doen. Dat klinkt niet echt uitnodigend, maar als mijn neef die instructor is, kan ik ’t wel aan. Denk ik… Hoop ik… “Sylvia, als je wat wilt bereiken moet je uit je comfortzone komen. Ik ga starten met Bootca...

Op de tast ben ik op zoek naar mijn rechter lens. Het gaat niet echt lekker met het eruit lepelen dus ontdoe ik me eerst van mijn linker. Koud kunstje. Dan nog maar een keer rechts proberen. Een druppel vocht laat ik erin vallen, hmmm… een tweede druppel, het oog begint al lekker te tranen… Maar loswippen, ho maar! De lens lijkt niet op de normale plek te zitten... Ik kijk met links in mijn rechteroog, boven, onder, links, rechts. WAAR is ie als ie NIET op de iris zit…? Spontaan breekt me het zweet uit. Wat als ik ‘m niet vind, godver. Ik heb al eens verhalen gehoord en gelezen... Bah, niet aan denken. Even een zaklamp op Bram z’n kamer halen. Hij moet er toch in zitten. De lens is flinterdun dus misschien houdt hij me gewoon voor de gek. ZOOOO, meneer zaklamp, dat kijkt niet echt lekker met zo’n flinke lichtstraal. Oogverblindend… Snel uit dat ding. Voor de zekerheid druppel ik toch nog maar ff. De rode adertjes vermeerderen zich met de seconde. Verdorie, toch maar weer mijn linker ...

Me lekker laten verwennen, dat zou ik doen. Ik zat in Turkije in zo’n super de luxe hotel en had alle tijd van de wereld. Dus ik zag me zelf achtereenvolgens wel zitten in een saunaatje en de hamam. Een massage zou ik zeker ook niet afslaan. En mijn ietwat onstuimig groeiende haarmassa boven mijn ogen, ook wel wenkbrauwen genoemd, mochten zeker weer een keer mooi in model gebracht worden. Ik hou niet van flinke bebossing maar ook zeker niet van die ultradunne streepjes. Met handen en voeten heb ik Fatima, de alleen maar Turks sprekende schoonheidsspecialiste, uitgelegd wat ik wilde. Ik heb zelfs –omdat ik het vanwege de taalbarrière en mijn belabberde gebarentaal een veiliger idee vond– op een briefje getekend hoe ik het absoluut NIET wilde. Ondanks dat tekenen ook niet mijn sterkste kant is, begreep de vrouw het, want ze knikte zo hard dat ik bang was dat ze een whiplash zou oplopen… Ze zette een typisch Turks muziekje op en ging aan de slag. Het was een ware beproeving. Epileren vind...

Het is me al een paar keer overkomen en vandaag WEER. Ik heb er lang over nagedacht of ik het wel kon maken, maar ik weet het nu zeker: yes, I can. Het bezwaar was al die tijd: Wat nu als ze mijn blog leest…? Maar a) die kans is zeer klein b) wat dan nog en c) ze zou zichzelf niet eens herkennen en dat komt helaas niet omdat ik het meeste verzonnen heb… Zojuist maakte ik een onvermijdelijk ‘onschuldig’ praatje met een mevrouw die ik via via ken. Ik ben haar al een paar keer tegengekomen en het draait altijd uit op een monoloog (van haar kant uit welteverstaan) van hooguit twee minuten en tien seconden, want dan maak ik me snel uit de voeten. Tijdens dat korte zendmoment krijg ik namelijk ongevraagd meer info van recente aankopen (vaak met prijs en al) dan me lief is. En via die via via weet ik dat het gelukkig niets met mij te maken heeft, dat ik dat niet speciaal bij haar opwek of zo… De tweede zin, na de wederzijdse begroeting, die uit haar mond komt is: ‘Ik ben even de stad i...

De afgelopen maanden was het behoorlijk druk. Reden: iets met een boek. Daarbij zijn de huishoudelijke klussen, moet ik eerlijk toegeven, nu niet bepaald een hobby van me. En niet dat het ooit een zwijnenstal was bij ons, hoor, maar er was iemand (lees: mijn lieve zeer opgeruimde man) die altijd vond dat het nóg schoner kon. Dit leidde nog al eens tot discussie, vandaar dat ik op een gegeven moment de stoute schoenen heb aangetrokken en op zoek ben gegaan naar een betrouwbare huishoudelijke hulp. Ik had gelukkig binnen afzienbare tijd ‘beet’. Ik was en ben nog steeds in mijn nopjes met haar. Af en toe moet ik natuurlijk toch zelf aan de bak. Nu het weer wat rustiger  is op schrijfgebied, kan dat ook makkelijk. Vandaag had ik het helemaal ‘in’ me. De schoonmaakwoede die ik meestal ontbeer was in alle hevigheid aanwezig. Daar heb ik gretig gebruik van gemaakt. Ik heb het huis van A tot en met Z schoongemaakt, de was gestreken, boodschappen gedaan, allerlei spullen opgeruimd, zelfs ...