SylsBlog

A is van anders eten. De compenseermodus moet ik weer zien te vinden, dan ben ik zo weer vijf kilo kwijt. Maar waar vind ik die ook alweer? In ieder geval niet tussen de oliebollen en appelbeignets… B is van meer bloggen, ik moet minder kritisch zijn en gewoon publiceren. Er hebben in 2012 heel wat blogs de eindstreep niet gehaald. Zonde… B is trouwens ook van bootcamp, maar daar zullen we het maar niet meer over hebben… C is van meer calorieën verbranden. Much more. D is v an hier en daar wat te dik. Need I say more. En voor diegenen die dit niet geloven: trust me: het is echt nodig! Ik merk het vooral aan mijn knellende spijkerbroeken en beha’s, dus...                 E is van minder eten; ik lust helaas bijna alles en ik kan ook nog eens moeilijk ‘nee’ zeggen… F is van foto’s inplakken. Ik heb nog zo’n 500 onverwerkte foto’s liggen, die schreeuwen om ingeplakt te worden. Sommige wachten ...

12-12-2012 . Een zeer speciale datum. Op deze heuglijke dag word jij elf en ga je je twaalfde levensjaar in. Als de dag van gisteren weet ik nog hoe je ter wereld kwam. De verloskundige zei om ongeveer 17.20 uur: “Bij de volgende perswee komt de baby eruit.” En pappa dacht: ik kan dan maar beter geen droge keel hebben. Dus hij pakte nog ff op zijn dooie gemakje een slok water, alsof het dagelijkse kost is: bevallen! (Ik heb dit later op de video gezien, niet dat je denkt dat ik me ergens anders op kon concentreren dan mijn eigen lijf en het jouwe!) J Het had heel wat voeten in de aarde voordat je er na ongeveer anderhalf uur persen uit was. Een knip en een nogal gezette verpleegster die half bovenop me hing (om je een zetje tegen je billen te geven) stonden er garant voor dat je precies om 17.27 uur geboren werd. Wat was ik blij dat ik je in mijn armen kon sluiten! Ik zou A4-tjes vol kunnen schrijven over je. Hoe lief je bent (meestal dan, hè? J ) en zorgzaam, grappi...

In heel veel gevallen is het antwoord op de vraag ‘Is een dom blondje wel dom?’ volmondig JA. Geen twijfel over mogelijk. Maar in uitzonderlijke situaties kan het ook zo zijn dat een vermeend domme gans, gewoon met haar hoofd ergens anders is… Haar hoofd is dus niet leeg, maar (te) vol. Omdat ik de privacy van de geblondeerde in kwestie wil waarborgen, noem ik haar gemakshalve X. X zou haar man gaan helpen. Deze wilde namelijk een schilderij ophangen. De taak van X was het opzuigen van het boorsel. Een vrij eenvoudige taak, ware het niet dat ze dat boorlawaai afschuwelijk vindt en er dus altijd een beetje ‘kriegel’ van wordt. Maar niet getreurd, het ging maar een minuutje duren, daar was overheen te komen. Manlief stond al klaar met zijn kloppend apparaat en X was bereid te zuigen. J De man zette zich schrap met zijn mond ietwat open (inside-informatie, vraag me niet hoe ik dit weet), X hield het stofzuigeruiteinde bij de boor. En boren maar. Ze vond het een beetje vreemd dat er...

Op 16 augustus, exact twee jaar nadat Ilse Annegarn en ik zijn begonnen met het schrijven van Passie & Piemelbloemen , mochten we een lezing houden over ons boek bij de mooiste boekwinkel van de wereld, Selexyz Dominicanen in Maastricht. We werden die hete avond (ik wist niet dat je zelfs in een kerk kunt gaan zweten - van de warmte) onder handen genomen door Ruud Linssen en Franco Gori. De eerste deed het met woorden in de vorm van vragen, de ander legde ons vast op de gevoelige plaat. Onderstaande foto's spreken boekdelen... Ton Harmes, storemanager Selexyz Dominicanen, stelt ons voor. Ruud Linssen (Bliss Media) in zijn element als interviewer. We hadden gezorgd voor een bijzondere aankleding. Een vibrator, een piemelbloem (een nepperd), verrassingstasjes gesponsord door Christine le Duc en aan de rand van de tafel (helaas op de foto's niet goed te zien) hingen wat oversized beha's en slips van de Zeeman. Degenen die ons boek hebben gelezen weten w...

‘Ejo Captain Jack. Ejo Captain Jack. Bring me back to the railroad track. Bring me back to the railroad track…' Afgelopen weekend ben ik aan het denken gezet. Dat is op zich niets abnormaals en in dit geval ook helemaal niet verkeerd, want ik sta inmiddels op het punt te gaan sporten! Nico, een neef van me, vertelde dat hij gediplomeerd Bootcamp-instructeur is geworden. Bootcamp is een buitentraining, gebaseerd op de trainingsroutine van het Amerikaanse leger, met onderdelen als hardlopen, opdrukken, springen, touwtrekken, traplopen en nog veel meer waar je kapot moe van wordt. En als klap op de vuurpijl staat er dan ook nog eens een drill instructor langs de kant die zegt (of in het ergste geval: schreeuwt) wat je moet doen. Dat klinkt niet echt uitnodigend, maar als mijn neef die instructor is, kan ik ’t wel aan. Denk ik… Hoop ik… “Sylvia, als je wat wilt bereiken moet je uit je comfortzone komen. Ik ga starten met Bootca...

Op de tast ben ik op zoek naar mijn rechter lens. Het gaat niet echt lekker met het eruit lepelen dus ontdoe ik me eerst van mijn linker. Koud kunstje. Dan nog maar een keer rechts proberen. Een druppel vocht laat ik erin vallen, hmmm… een tweede druppel, het oog begint al lekker te tranen… Maar loswippen, ho maar! De lens lijkt niet op de normale plek te zitten... Ik kijk met links in mijn rechteroog, boven, onder, links, rechts. WAAR is ie als ie NIET op de iris zit…? Spontaan breekt me het zweet uit. Wat als ik ‘m niet vind, godver. Ik heb al eens verhalen gehoord en gelezen... Bah, niet aan denken. Even een zaklamp op Bram z’n kamer halen. Hij moet er toch in zitten. De lens is flinterdun dus misschien houdt hij me gewoon voor de gek. ZOOOO, meneer zaklamp, dat kijkt niet echt lekker met zo’n flinke lichtstraal. Oogverblindend… Snel uit dat ding. Voor de zekerheid druppel ik toch nog maar ff. De rode adertjes vermeerderen zich met de seconde. Verdorie, toch maar weer mijn linker ...

Me lekker laten verwennen, dat zou ik doen. Ik zat in Turkije in zo’n super de luxe hotel en had alle tijd van de wereld. Dus ik zag me zelf achtereenvolgens wel zitten in een saunaatje en de hamam. Een massage zou ik zeker ook niet afslaan. En mijn ietwat onstuimig groeiende haarmassa boven mijn ogen, ook wel wenkbrauwen genoemd, mochten zeker weer een keer mooi in model gebracht worden. Ik hou niet van flinke bebossing maar ook zeker niet van die ultradunne streepjes. Met handen en voeten heb ik Fatima, de alleen maar Turks sprekende schoonheidsspecialiste, uitgelegd wat ik wilde. Ik heb zelfs –omdat ik het vanwege de taalbarrière en mijn belabberde gebarentaal een veiliger idee vond– op een briefje getekend hoe ik het absoluut NIET wilde. Ondanks dat tekenen ook niet mijn sterkste kant is, begreep de vrouw het, want ze knikte zo hard dat ik bang was dat ze een whiplash zou oplopen… Ze zette een typisch Turks muziekje op en ging aan de slag. Het was een ware beproeving. Epileren vind...