SylsBlog

Ken je dat? Dat je eigenlijk te fanatiek bent voor wat je lichaam aankan… met alle gevolgen van dien. De mede-fanatiekelingen onder ons weten zeker waarover ik het heb. De niet-sporthelden denken vast: ik heb dat probleem gelukkig nooit! Tijdens het beachvolleybaltoernooi met collega's was het weer zover... Zonder al te veel getraind te hebben, draafde ik door het zand. Althans... ik deed een poging. Ik lag herhaaldelijk zand te happen omdat ik gewoonweg te laat was voor de bal, maar zo gedreven als ik ben, wilde ik ‘m toch koste wat kost iedere keer 'pakken'. Want ik wil altijd maar dan ook altijd WINNEN! Op wat zand tussen de tanden na ging het prima.Totdat er een bal ver achter in het veld gespeeld werd. Ik weet niet meer precies hoe en wat, maar ik speelde de bal (dat dan nog wel) en viel met m’n volle gewicht op m’n kont in het zand. In mijn geval is dat best van een grote hoogte ( voor wie me niet kent:  ik ben 1.83 m. en mijn kont zit ongeveer in het midden :) ). ...

Maandag 19 januari 2015 is het zover. Om 9.15 uur wordt Bram geopereerd aan zijn groeischijven in de knieën en voeten (met een duur woord heet de operatie epifysiodese ). De groeischijven worden weggefreesd waarna er op die plekken binnen enkele weken normaal botweefsel groeit. 2.15 De operatie is nodig omdat Bram anders 2.15 meter wordt en dat is lichamelijk en ook praktisch niet fijn. Daar is namelijk niets op bedacht. Geen deur, bed, kleren, schoenen, auto, fiets, aanrecht, wc, noem het maar op. Alles is gemaakt met het oog op mensen met een gemiddelde lengte. Bij mannen in Nederland ligt die rond de 1.80 meter. Een heel verschil met 2.15 meter! Kabouter Spillebeen Bram is zo’n 13 jaar geleden al groot geboren… 56 centimeter om precies te zijn. Hij is altijd hard blijven doorgroeien en we hoopten, tenminste Bas en ik, Bram niet die vond dat ‘sjiek’, dat het wel een keer zou stoppen. Niet dus. Nu is hij net 13 en al 1.91 meter. Net zo groot als Bas en hij torent inmiddels z...

Het is zover. Mijn eigen bedrijf heeft een naam én smoel gekregen. Dit past helemaal bij me. Fran Dekkers van Studio Kleurrijk heeft precies aangevoeld wat ik wil. Ze heeft dit omgezet in een strak logo, mét een knipoog. Zoals een puntkomma twee zinnen met elkaar verbindt, zo verbind ik met PuntKomma letters, woorden en zinnen met elkaar tot een foutloze en to-the-point tekst. En zo verbind ik opdrachtgevers weer aan hun klanten. Dat vind ik een mooi uitgangspunt voor mijn bedrijf. Omdat PuntKomma op zichzelf staand hoe dan ook een associatie heeft met tekst, maar het niet meteen duidelijk is op welk gebied, vond ik dat er nog iets ‘bij’ moest. Het eenvoudige en oersaaie ‘Tekstbureau’ kon mijn goedkeuring niet wegdragen. Na uren brainstormen kwam ik tot het idee een pay-off te gebruiken: tekst tot in de puntjes . Dat is waar PuntKomma voor staat: teksten moeten tot in de puntjes verzorgd zijn. Ik ga nu weer snel verder met alle voorbereidingen. Want er kom...

In het kader van volg je hart is het vandaag het moment om iets te onthullen. Zit je op het puntje van je stoel? Ben je er echt klaar voor? Hier alvast wat het niet is. Er komt geen vervolg op Passie & Piemelbloemen, we gaan niet verhuizen en ik ben ook niet zwanger (van de behanger J ). Het is iets op een heel ander vlak. Nou oké, ik gooi het er maar uit: IK GA VOOR MEZELF BEGINNEN! Hoe gaaf is dat? Voor diegenen die me kennen en/of mijn blogs gevolgd hebben ( zie die van 30 januari van dit jaar ) zal het geen verrassing zijn. Vanaf begin 2013 heb ik een aantal bedrijven mogen helpen met hun teksten. Dat wil ik vanaf nu regelmatiger gaan doen naast mijn twintigurige werkweek bij Gilde Opleidingen. Ik vind het nu eenmaal heel fijn andermans werk te corrigeren of te redigeren. Nieuwe teksten te schrijven. En daarnaast mee te denken tijdens en te adviseren over het proces van idee tot uiteindelijk resultaat. Vandaag een leuk gesprek gehad met...

SSSHHHIIIIIIITTT!!! Dit is me echt nog nooit gebeurd! Vanmorgen in de auto op de snelweg realiseerde ik me dat ik m’n bikinizone in de hurry vergeten was te scheren… Dat is normaal gesproken natuurlijk helemaal geen probleem als ik m'n broek maar aanhoud. Ware het niet dat we op weg waren naar de SAUNA! Toen ik mijn broek in zitstand en met gordel om moeilijk moeilijk tot halverwege mijn bovenbenen had weten te sjorren slaakte ik een oerkreet: ik had echt een stoppelstopklus moeten uitvoeren. Tot dan toe dacht ik dat het misschien toch zou meevallen, want het vorige bijsnijbeurtje was pas een paar dagen geleden gebeurd, maar helaas dus… Mijn beide heren keken op hetzelfde moment achterom (jaja, ik ben sinds ongeveer een jaartje verbannen naar de tweede rang in de auto) om te kijken wat er zo’n ramp was. Ze zeiden niets, maar hun blikken die van mijn gezicht naar beneden dwaalden spraken boekdelen. Het was ook geen gezicht: ik schaars gekleed op de achterbank. Ik had nog ff nie...

De laatste tijd word je dood gegooid met artikelen, blogs en lezingen over ‘ Wat wil jij écht doen? ’ en die vraag intrigeert me... Een aantal jaren geleden heb ik ontdekt dat ik heel graag met teksten werk; schrijven en redigeren. En misschien dat laatste nog wel het liefste. Strepen in andermans werk: HEERLIJK! Het geeft me veel voldoening als ik teksten beter of mooier kan maken. Ik heb al een heel aantal redigeerklussen gedaan in mijn vrije tijd. Bovendien word ik op mijn werk gelukkig ook af en toe op mijn redigeerwenken bediend. Afgelopen zomer heb ik in Turkije bij ruim veertig graden zitten mijmeren over een eigen tekstbureautje. Ik was zelfs al (kansloze) namen aan ’t verzinnen. Van Sylvia Schrijft tot Sylvia’s Tekstwerk. J  Onze zoon had ik in gedachten al ‘verdrongen’ naar de zolderkamer, zodat ik mijn kantoor kon inrichten op zijn huidige kamer met weids uitzicht over de velden... Ahhhhhh… Nee, dat is niet zielig want de zolderkamer is mooi en hu...

A is van anders eten. De compenseermodus moet ik weer zien te vinden, dan ben ik zo weer vijf kilo kwijt. Maar waar vind ik die ook alweer? In ieder geval niet tussen de oliebollen en appelbeignets… B is van meer bloggen, ik moet minder kritisch zijn en gewoon publiceren. Er hebben in 2012 heel wat blogs de eindstreep niet gehaald. Zonde… B is trouwens ook van bootcamp, maar daar zullen we het maar niet meer over hebben… C is van meer calorieën verbranden. Much more. D is v an hier en daar wat te dik. Need I say more. En voor diegenen die dit niet geloven: trust me: het is echt nodig! Ik merk het vooral aan mijn knellende spijkerbroeken en beha’s, dus...                 E is van minder eten; ik lust helaas bijna alles en ik kan ook nog eens moeilijk ‘nee’ zeggen… F is van foto’s inplakken. Ik heb nog zo’n 500 onverwerkte foto’s liggen, die schreeuwen om ingeplakt te worden. Sommige wachten ...

12-12-2012 . Een zeer speciale datum. Op deze heuglijke dag word jij elf en ga je je twaalfde levensjaar in. Als de dag van gisteren weet ik nog hoe je ter wereld kwam. De verloskundige zei om ongeveer 17.20 uur: “Bij de volgende perswee komt de baby eruit.” En pappa dacht: ik kan dan maar beter geen droge keel hebben. Dus hij pakte nog ff op zijn dooie gemakje een slok water, alsof het dagelijkse kost is: bevallen! (Ik heb dit later op de video gezien, niet dat je denkt dat ik me ergens anders op kon concentreren dan mijn eigen lijf en het jouwe!) J Het had heel wat voeten in de aarde voordat je er na ongeveer anderhalf uur persen uit was. Een knip en een nogal gezette verpleegster die half bovenop me hing (om je een zetje tegen je billen te geven) stonden er garant voor dat je precies om 17.27 uur geboren werd. Wat was ik blij dat ik je in mijn armen kon sluiten! Ik zou A4-tjes vol kunnen schrijven over je. Hoe lief je bent (meestal dan, hè? J ) en zorgzaam, grappi...

In heel veel gevallen is het antwoord op de vraag ‘Is een dom blondje wel dom?’ volmondig JA. Geen twijfel over mogelijk. Maar in uitzonderlijke situaties kan het ook zo zijn dat een vermeend domme gans, gewoon met haar hoofd ergens anders is… Haar hoofd is dus niet leeg, maar (te) vol. Omdat ik de privacy van de geblondeerde in kwestie wil waarborgen, noem ik haar gemakshalve X. X zou haar man gaan helpen. Deze wilde namelijk een schilderij ophangen. De taak van X was het opzuigen van het boorsel. Een vrij eenvoudige taak, ware het niet dat ze dat boorlawaai afschuwelijk vindt en er dus altijd een beetje ‘kriegel’ van wordt. Maar niet getreurd, het ging maar een minuutje duren, daar was overheen te komen. Manlief stond al klaar met zijn kloppend apparaat en X was bereid te zuigen. J De man zette zich schrap met zijn mond ietwat open (inside-informatie, vraag me niet hoe ik dit weet), X hield het stofzuigeruiteinde bij de boor. En boren maar. Ze vond het een beetje vreemd dat er...

Op 16 augustus, exact twee jaar nadat Ilse Annegarn en ik zijn begonnen met het schrijven van Passie & Piemelbloemen , mochten we een lezing houden over ons boek bij de mooiste boekwinkel van de wereld, Selexyz Dominicanen in Maastricht. We werden die hete avond (ik wist niet dat je zelfs in een kerk kunt gaan zweten - van de warmte) onder handen genomen door Ruud Linssen en Franco Gori. De eerste deed het met woorden in de vorm van vragen, de ander legde ons vast op de gevoelige plaat. Onderstaande foto's spreken boekdelen... Ton Harmes, storemanager Selexyz Dominicanen, stelt ons voor. Ruud Linssen (Bliss Media) in zijn element als interviewer. We hadden gezorgd voor een bijzondere aankleding. Een vibrator, een piemelbloem (een nepperd), verrassingstasjes gesponsord door Christine le Duc en aan de rand van de tafel (helaas op de foto's niet goed te zien) hingen wat oversized beha's en slips van de Zeeman. Degenen die ons boek hebben gelezen weten w...

‘Ejo Captain Jack. Ejo Captain Jack. Bring me back to the railroad track. Bring me back to the railroad track…' Afgelopen weekend ben ik aan het denken gezet. Dat is op zich niets abnormaals en in dit geval ook helemaal niet verkeerd, want ik sta inmiddels op het punt te gaan sporten! Nico, een neef van me, vertelde dat hij gediplomeerd Bootcamp-instructeur is geworden. Bootcamp is een buitentraining, gebaseerd op de trainingsroutine van het Amerikaanse leger, met onderdelen als hardlopen, opdrukken, springen, touwtrekken, traplopen en nog veel meer waar je kapot moe van wordt. En als klap op de vuurpijl staat er dan ook nog eens een drill instructor langs de kant die zegt (of in het ergste geval: schreeuwt) wat je moet doen. Dat klinkt niet echt uitnodigend, maar als mijn neef die instructor is, kan ik ’t wel aan. Denk ik… Hoop ik… “Sylvia, als je wat wilt bereiken moet je uit je comfortzone komen. Ik ga starten met Bootca...

Op de tast ben ik op zoek naar mijn rechter lens. Het gaat niet echt lekker met het eruit lepelen dus ontdoe ik me eerst van mijn linker. Koud kunstje. Dan nog maar een keer rechts proberen. Een druppel vocht laat ik erin vallen, hmmm… een tweede druppel, het oog begint al lekker te tranen… Maar loswippen, ho maar! De lens lijkt niet op de normale plek te zitten... Ik kijk met links in mijn rechteroog, boven, onder, links, rechts. WAAR is ie als ie NIET op de iris zit…? Spontaan breekt me het zweet uit. Wat als ik ‘m niet vind, godver. Ik heb al eens verhalen gehoord en gelezen... Bah, niet aan denken. Even een zaklamp op Bram z’n kamer halen. Hij moet er toch in zitten. De lens is flinterdun dus misschien houdt hij me gewoon voor de gek. ZOOOO, meneer zaklamp, dat kijkt niet echt lekker met zo’n flinke lichtstraal. Oogverblindend… Snel uit dat ding. Voor de zekerheid druppel ik toch nog maar ff. De rode adertjes vermeerderen zich met de seconde. Verdorie, toch maar weer mijn linker ...

Me lekker laten verwennen, dat zou ik doen. Ik zat in Turkije in zo’n super de luxe hotel en had alle tijd van de wereld. Dus ik zag me zelf achtereenvolgens wel zitten in een saunaatje en de hamam. Een massage zou ik zeker ook niet afslaan. En mijn ietwat onstuimig groeiende haarmassa boven mijn ogen, ook wel wenkbrauwen genoemd, mochten zeker weer een keer mooi in model gebracht worden. Ik hou niet van flinke bebossing maar ook zeker niet van die ultradunne streepjes. Met handen en voeten heb ik Fatima, de alleen maar Turks sprekende schoonheidsspecialiste, uitgelegd wat ik wilde. Ik heb zelfs –omdat ik het vanwege de taalbarrière en mijn belabberde gebarentaal een veiliger idee vond– op een briefje getekend hoe ik het absoluut NIET wilde. Ondanks dat tekenen ook niet mijn sterkste kant is, begreep de vrouw het, want ze knikte zo hard dat ik bang was dat ze een whiplash zou oplopen… Ze zette een typisch Turks muziekje op en ging aan de slag. Het was een ware beproeving. Epileren vind...

Het is me al een paar keer overkomen en vandaag WEER. Ik heb er lang over nagedacht of ik het wel kon maken, maar ik weet het nu zeker: yes, I can. Het bezwaar was al die tijd: Wat nu als ze mijn blog leest…? Maar a) die kans is zeer klein b) wat dan nog en c) ze zou zichzelf niet eens herkennen en dat komt helaas niet omdat ik het meeste verzonnen heb… Zojuist maakte ik een onvermijdelijk ‘onschuldig’ praatje met een mevrouw die ik via via ken. Ik ben haar al een paar keer tegengekomen en het draait altijd uit op een monoloog (van haar kant uit welteverstaan) van hooguit twee minuten en tien seconden, want dan maak ik me snel uit de voeten. Tijdens dat korte zendmoment krijg ik namelijk ongevraagd meer info van recente aankopen (vaak met prijs en al) dan me lief is. En via die via via weet ik dat het gelukkig niets met mij te maken heeft, dat ik dat niet speciaal bij haar opwek of zo… De tweede zin, na de wederzijdse begroeting, die uit haar mond komt is: ‘Ik ben even de stad i...

De afgelopen maanden was het behoorlijk druk. Reden: iets met een boek. Daarbij zijn de huishoudelijke klussen, moet ik eerlijk toegeven, nu niet bepaald een hobby van me. En niet dat het ooit een zwijnenstal was bij ons, hoor, maar er was iemand (lees: mijn lieve zeer opgeruimde man) die altijd vond dat het nóg schoner kon. Dit leidde nog al eens tot discussie, vandaar dat ik op een gegeven moment de stoute schoenen heb aangetrokken en op zoek ben gegaan naar een betrouwbare huishoudelijke hulp. Ik had gelukkig binnen afzienbare tijd ‘beet’. Ik was en ben nog steeds in mijn nopjes met haar. Af en toe moet ik natuurlijk toch zelf aan de bak. Nu het weer wat rustiger  is op schrijfgebied, kan dat ook makkelijk. Vandaag had ik het helemaal ‘in’ me. De schoonmaakwoede die ik meestal ontbeer was in alle hevigheid aanwezig. Daar heb ik gretig gebruik van gemaakt. Ik heb het huis van A tot en met Z schoongemaakt, de was gestreken, boodschappen gedaan, allerlei spullen opgeruimd, zelfs ...

Ins Blaue hinein hoorde ik iemand zeggen ‘Ik ken jou ergens van’. En nee, het was absoluut geen slechte versierpoging! Laat staan een goeie! ;-) Ik kende haar van een foto, maar meer ook niet. Ze vroeg: ‘Waar heb je op school gezeten? Op Broekhin toevallig?’ Ik antwoordde: ‘Nou niet toevallig, ik woonde er om de hoek.’ ‘Wanneer?’, was haar volgende vraag. ‘Uhm… van 1987 tot en met 1994.’ Een beetje bedremmeld zei ze: ‘O sorry, dan heb ik je tien jaar ouder geschat.’ De Oil of Olaz total effects 7 in 1 antiverouderingsdagcrème moet ik maar wat dikker gaan smeren, geloof ik… Snel veranderde ze van onderwerp. Veiliger, dacht ze... ‘Heb ik je al een keer gezien bij mijn broer op zijn verjaardag?’ Ik werd wat nijdig, maar kon er nog vrij netjes uitkrijgen: ‘Als hij ons nu eens zou uitnodigen, had dat misschien gekund...’ ‘Sssssorry, ik wist niet dat dat gevoelig ligt’, kwam haperend over haar lippen. Eerlijk is eerlijk, dat kon ze natuurlijk niet weten. Om haar een beetje tegemoet te k...

Gezellig tafelgesprek bij L1-programma 'Goeiemiddag Limburg' . Alsof we het al jaren doen... kletsen over ons boek Passie & Piemelbloemen met een paar camera's op onze neus! :-)

De boekpresentatie was geweldig afgelopen donderdag. Het was een groot FEEST, om nooit te vergeten. De opkomst was reuze, het enorme enthousiasme hartverwarmend en ontroerend tegelijk! Ongelofelijk hoeveel mensen ons en ons boek een warm hart toedragen en hoe positief het boek ontvangen wordt. Maar wat is het ook prachtig geworden, al zeggen we het zelf. Wat veel lieve mensen, cadeaus, mooie woorden, bloemen en ook PIEMELbloemen… Sommigen konden het natuurlijk niet laten :-). We zijn ontzettend verwend. Vrijdag bleven de enthousiaste reacties binnenkomen, ook van mensen die al begonnen waren met lezen! Een aantal heeft dit ook al wereldkundig gemaakt: lovende recensies op bol.com ! :-) Om 9.00 uur heb ik Boekhandel Plantage in Roermond blij gemaakt met een doos boeken. ‘Aah, Passie & Piemelbloemen’, hoorde ik de bedrijfsleider enthousiast zeggen toen ik binnenkwam. Er hadden al behoorlijk wat mensen gevraagd naar ons boek, maar helaas hadden ze nog geen boek...

I: ‘Sylvia, wat super, hè, dat we een televisieoptreden krijgen bij TV Limburg! En dan nog wel LIVE in de uitzending van Limburg Vandaag, zo ongeveer het gezelligste programma.’ S: ‘O geweldig, maar live is wel echt live! Ik hoop niet dat ik weer   het plafond ga inspecteren zoals bij OR6 vorig jaar. Maar oké, met een goede voorbereiding gaat het wel lukken. Acht minuten praten over ons boek, hoe heerlijk is dat.’ I: ‘Hopelijk zien we er dan niet weer zo rood uit als op de foto’s in De Limburger.’ S: ‘Ach dat krijg je als we zo lekker opgewonden praten over dat wat ons zo lief is, hè?!’ I: ‘Ik lees net dat we trouwens helemaal niet ROOD mogen zijn, want rood laat het beeld ‘dansen’. S: ‘Dat zal alleen voor de kleren gelden. O, er zijn nog veel meer voorschriften zie ik hier in de begeleidende brief van TV Limburg. Ik denk dat ik nog maar even moet shoppen van tevoren… Wel met een lijstje, anders ga ik geheid de fout in: De kleding mag niet wit, niet geel, niet rood zijn. En er mag ...